30 day yoga challenge einde

30dayyoga3

Photo by Kyson Dana

Oh. Mijn. God. Ik heb voor het eerst in mijn korte leventje de 30 Day Yoga Challenge afgemaakt! Ik ben super trots en heb een berg geleerd. Deze editie hoe ik hierna verder ga en wat ik geleerd heb in week 3 &4.

Niet focussen op vooruitgang want dan is het er niet | Ok, lekker duidelijk. Ik weet nog dat ik halverwege week 3 heel trots riep dat ik al iets verder voorover kon buigen met gestrekte benen en dat ik al iets sterker was geworden. Ongeveer 2 dagen erna was dat niet meer het geval, opeens viel het zwaar. Ik denk dat dat vooral kwam omdat ik me ging focussen op prestaties in plaats van het afronden en lol hebben. Dit was ook een van de redenen waarom het in het verleden niet zo goed ging.

Yoga zorgt dat je gaat huilen. Lelijk huilen. | Ook dit wist ik al, omdat ik het vaak genoeg in een yogales heb ervaren. Maar voor mijn lief was het toch wel even schrikken toen ik als een snotteballetje midden in een yogapose ineen zakte. Gelukkig is hij heel lief en dat wel een beetje van me gewend dus dat maakte weinig uit. Hij kon er alleen totaal niet bij dat ik niet wist waarom ik zo moest huilen en snapte maar half dat het door yoga en achterover buigingen kwam. Nadat ik was uitgehuild, 4 zakdoeken vol had gesnoten en wat water had gedronken ben ik weer verder gegaan. Wel onder toeziend oog want toen hij Adriene hoorde zeggen ‘notice how you feel’ checkte hij even of het wel ging, de lieverd.

Soms is enthousiasme ver te zoeken | Als je 30 dagen hetzelfde ‘moet’ doen kan je je gaan vervelen en ben je er klaar mee. Ik begon het zeker wel als een klusje te zien. Daarom heeft Adriene in haar challenge daar ook ruimte voor gegeven. Je kan meer zelf kiezen welke houding je wilt doen, ze laat je spelen in poses. En het belangrijkste: je gaat dieper ademen. De focus ligt meer op gevoel en adem. Vandaar ook bovenstaand punt.

Een dag overslaan is niet erg | In de laatste week was ik erg moe, vooral geestelijk, en ik kon het niet opbrengen op een avond. Nu had ik de vorige keer al aangegeven dat wanneer je ziek bent het logisch is dat je overslaat. Deze keer ging het echter om het ‘ik heb echt geen zin/ik ben te moe/ik wil slapen/ik ben er klaar mee’-gevoel. De vorige keren heeft dit gevoel er voor gezorgd dat ik de challenge niet af kon maken (er waren diepere redenen maar dit is het eerste dat je tegenkomt). Daarom vond ik het ook moeilijk om te luisteren naar mezelf. Want een keer iets niet doen, betekend niet dat je de handdoek in de ring gooit. Dus ik luisterde, en ben daarna verder gegaan.

Hoe nu verder?

Dat is nog een beetje lastig. Ik wil graag yoga blijven doen maar elke dag vind ik toch iets teveel. Misschien een paar keer per week. En ik weet nu ook dat ik niet bang hoef te zijn voor een zwaardere workout omdat ik weet dat ik het kan. Misschien pak ik de volgende 30 dagen uitdaging erbij, maar dan doe ik het in een ander tempo. De lengte en de steun die je uit zo’n uitdaging haalt vond ik namelijk wel heel erg prettig.

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge