About White Privilege

about white privilege

Een vervelend onderwerp, maar we moeten het bespreekbaar maken. Zwijgen en wegkijken is toestemmen.

Wit privilege. In Nederland maakt het grootste gedeelte van de bevolking er gebruik van. We zijn allemaal op het juiste moment, met de juiste kleur in het juiste land geboren. Want hoezeer Nederland altijd als tolerant wordt bestempeld, we zijn dat over het algemeen niet. Al is het alleen maar in het idee dat je je pas over dit onderwerp kan uitspreken als je er alles van weet. Of wanneer je je er perfect over kan uitspreken. Of wanneer je het hebt meegemaakt. Of alleen wanneer je [vul nationaliteit/kleur in] vrienden hebt. Maar juist dat is al wit privilege. Dat wij kunnen kiezen wanneer en of we er ons over uitspreken. Het is geen noodzaak.

Nu ik me hier na de gebeurtenissen in Charlottesville mee bezig houd voelt het ontzettend als een aanval op mij. Het voelt raar, ik ben geschokt en kan me niet verdedigen. En ondanks dat ik weet dat er genoeg mensen op de wereld zijn die hun wenkbrauwen optrekken en denken ‘joh, dat is nog niets. Dit hebben wij dagelijks’ voelt het ontzettend oneerlijk.

Als historicus ben ik uitermate goed op de hoogte van zogenaamde zuiveringen of veldslagen die zich vroeger hebben voorgedaan. Ook heb ik daar geleerd er met afstand naar te kijken ‘zo was het toen, dat was het wereldbeeld’. Tot op zekere hoogte ben ik het daar zeker mee eens maar ontkennen dat het een bepaalde bevolkingsgroep heeft gemarginaliseerd en dat zij daar op allerlei verschillende manieren nu nog last van hebben, dat kan ik niet (meer). Ik ga hier geen geschiedenisles van maken want dat heeft geen zin. Dan verzanden we in details en dat lost het probleem niet op: sterker nog, het drijft een wig tussen mensen die als ze samen staan de manier waarop de samenleving is ingericht wel kunnen veranderen.

Het wegkijken en je niet met politiek bezig te hoeven houden is privilege. Het is geen noodzaak voor ‘ons’ en daarom doen we er niets mee. Die keuze is privilege. Vergelijk het misschien met de Tweede Wereldoorlog. Een hele grote groep Europeanen had niets met de Nazi’s te maken en zaten ook niet in het verzet. Deze mensen profiteerden door het niets doen van het feit dat zij geen ‘target’ waren of mensen die in de gaten gehouden moesten worden. Dat profiteren zit in het feit dat ze hun gewone leven konden leiden, zonder angst. Maar, toen de Amerikanen binnenvielen en de concentratiekampen begonnen op te ruimen, konden ze niet geloven dat de bevolking van naburige stadjes er niets van wist en had weggekeken. In hun ogen waren deze mensen net zo schuldig als degenen die daadwerkelijk in de kampen hadden gewerkt. Zwijgen is toestemmen. De Amerikanen dwongen de mensen uit de regio dus ook de kampen te bezoeken en soms zelfs te helpen met het opruimen ervan.

Niets doen kan soms even erg zijn, of nog wel erger, dan wel in actie komen.

Ik denk dat de tijd is aangebroken om het gesprek met elkaar aan te gaan en naar tradities te kijken met een frisse blik. Wat daar uit komt dat weet ik niet. Om even een bommetje te plaatsen: ik zou het verschrikkelijk vinden als Zwarte Piet uit de Sinterklaastraditie wordt gehaald. Dat zit ‘m bij mij meer in het feit dat ik ontzettend fijne herinneringen heb aan Sinterklaas en het nog steeds een leuk feest vind. Maar dat betekend niet dat anderen er net zulke goede herinneringen aan hebben. Niet alle tradities zijn voor iedereen leuk of goed.

Ga het gesprek aan, hoe onhandig en vol van gevoelens ook. Luister. Accepteer. Erken. Want daardoor boet het al iets aan kracht in. Doe iets, hoe klein ook. Dat doe ik nu ook en ik ga proberen om in mijn dagelijkse leven er ook aandacht aan te besteden. Ik weet alleen niet hoe, maar dit is een begin.

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge