Het verschil tussen pijn en lijden

verschil-pijn-lijden

Photo by Milos Tonchevski on Unsplash

Van de week las ik ergens een artikel over Mo Gawdat en het verschrikkelijke verlies dat hij moest verwerken (dood van zijn zoon door medisch falen) en hoe hij daar weer bovenuit kwam. Hij gaf aan dat het verschil zien tussen pijn en lijden heel belangrijk voor hem was in dit proces. En dat zette mij aan het denken. Soort van gelukkig gebeurde er iets dat oud zeer bij mij oprakelde waardoor ik flink van slag was en kon ik zijn methode testen. Mijn bevinding vind je hier.

Het verschil tussen pijn en lijden

Laten we bij het begin beginnen, maar wel na een mini disclaimer: ik heb het boek van Mo Gawdat niet gelezen. Zijn gehele theorie ken ik dus niet. Als je het boek wilt lezen, kan je het hier vinden.

Met ‘pijn’ wordt over het algemeen een lichamelijke sensatie bedoelt. Je stoot jezelf en je hebt pijn. Je kan ook emotionele pijn hebben en dus helemaal verscheurd zijn door een gebeurtenis of situatie. Bij die pijn komen vaak ook extra emoties kijken: wanhoop, verdriet, onmacht, schuld, woede en meer. Deze fijne mix zorgt voor een pijn die je je hele leven bij je kan dragen, en die altijd op de achtergrond aanwezig zal zijn. ‘Lijden’ echter, is het oprakelen van deze pijn en jezelf met een van de bovengenoemde emoties die in de pijn-mix zitten, kwellen. Je blijft malen, je rot voelen en je vooral schuldig voelen. Lijden, zou je kunnen stellen, is dus een semi-bewust proces dat wordt uitgevoerd door je gedachten. En dat betekend dat je het kan stoppen.

Hoe stop je lijden?

Daar was Gawdet heel simpel over: zodra je merkt dat je in de val van lijden trapt, vraag je je brein om andere gedachten. De interviewer vroeg meteen of dat niet het wegstoppen van gevoelens is en daar was Gawdet heel duidelijk over: nee. Dat komt dus door het verschil tussen pijn en lijden. Pijn is iets wat je moet doorvoelen, mee om leren gaan: want het gaat nooit helemaal weg. Het kan wel minder worden en dat is het proces waar je gaat modderworstelen en je eigen diepte induikt. Als het goed is wordt je daar als mens beter van. Je leert zaken.

Van lijden wordt je niet beter. Het is een nummer dat op repeat staat en voedt alleen jouw schuldgevoel of ego. Zaken die in het verleden zijn voorgevallen kan je niet veranderen dus heeft het ook geen zin om de guilt-trip af te blijven spelen. Daar doe je niemand een plezier mee. Vraag je brein dus om andere gedachten.

En hoe werkte dat bij mij?

In het weekend kreeg ik een berichtje dat een aantal nare zaken oprakelde waarvan ik dacht dat ik er al ‘overheen’ was of de pijn een plekje had gegeven. Ik begon meteen aan mezelf te twijfelen en ik voelde me dubbel rot. Enerzijds omdat ik dacht dat de oude pijn weer naar boven kwam, en anderzijds omdat ik vond dat dat nu toch niet meer hoefde want ik was er overheen. Toen ik me realiseerde dat dit geen pijn maar lijden was (kan je nagaan hoe sneaky dat werkt), kon ik mijn hersenen om andere gedachten vragen en het loslaten. Let wel, hier gingen rustig een paar dagen overheen. Soms ben ik niet het meest oplettende persoon, en dit proces van herkennen moet je ook trainen.

Uiteindelijk hielp het enorm maar ik merkte toch dat er een stukje pijn zat dat even hevig naar voren kwam. En die pijn werd veroorzaakt door onmacht en woede over die onmacht. Ik heb met die woede uiteindelijk niets gedaan, want dat verergerd de situatie alleen maar. Die tweede realisatie hielp me wel alles volledig los te laten en uit mijn sombere bui te komen.

Ga jij deze techniek toepassen?

Volg:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge